I Did It For Love [AbaddonEidos Version 7.0]

คำเตือน : Axis Power Hetalia เป็นเรื่องราวที่สมมติขึ้นเพื่อความบันเทิงเฉพาะกลุ่มเท่านั้น อาจจะมีเนื้อหาเสียดสี กัดจิก แซวบ้างเล็กน้อยพอเป็นกระษัย และเอ็นทรี่นี้ก็มีเนื้อหาเช่นนั้น สำหรับผู้ที่มีความอ่อนไหวเรื่องชาตินิยมหรือรับไม่ได้ กรุณามองไปที่มุมบนขวาสุดของหน้าต่างแล้วกดตัวสีแดงๆเลยค่ะ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กติกาดังนี้

1. สวมบทบาทเป็นตัวละครที่คุณชอบ

2. อัญเชิญวิญญาณเค้าเข้าร่างแล้วทำการอัพบล็อกให้เหมือนตัวเค้าเป็นคนอัพซะ (อัพชีวิตประจำวันเรื่องอะไรของตัวละครก็ได้ค่ะ ไม่จำเป็นว่าต้องเป็นเทศกาล)

3. ใส่ชื่อแท็กว่า “ตีบทแตก”

4. แล้วส่งต่อให้เพื่อนคนอื่น

5. รบกวนขอเครดิตให้คนคิดแท็กด้วยนะคะ http://kuma90.exteen.com

6. ขอบคุณค่ะ

เอาล่ะ....เราจะขอทำพิธีอัญเชิญวิญญาณน้องหนูนาตาเลียมาเข้าร่างเรา ณ บัดนี้~~~ เพราะนาตาจังไปบังคับขู่เข็ญเราให้มาอัพจ้ะ

ไปลุยกันเลยดีกว่าเพ่น้อง!!! *0*

(เส้นเละไปหน่อยต้องขออำภัยนะเคอะ)

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

สวัสดีค่ะ *เดินเข้ามาด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับเท่าไหร่*  

คิดว่าหลายคนคงจะรู้จักฉันกันแล้ว แต่สำหรับคนที่ไม่รู้จักจะบอกให้ละกัน --- ฉันน่ะชื่อ นาตาเลีย (นาตาชา) บรากินสกี้ อัลฟรอสกายา ภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมายน้องสาวของคุณพี่อีวานยังไงล่ะ

ได้ข่าวว่าวันนี้เป็นวันที่กรุงเทพร้อนที่สุด แล้วทำไมฉันถึงรู้ได้น่ะเหรอ

เพราะว่าช่วงนี้คุณพี่พาฉันมาฮันนีมูนมาเที่ยวบ้านไทยซังที่ประเทศไทยน่ะสิ เห็นคุณพี่บอกว่าไทยซังพึ่งหายป่วยก็เลยต้องมาเยี่ยมหน่อย

พี่สาวมาไม่ได้เพราะมีงานอะไรไม่รู้สักอย่างที่ต้องทำ ส่วนพวก 3 คนนั้นตอนแรกก็จะมาแล้วแหละแต่พอไปถามอีกทีกลับบอกว่ามาไม่ได้ (จริงๆแล้วหล่อนจับพวกนั้นขังไว้ที่บ้านน่ะสิ / จขบ. วิ่งหลบมีดบิน)  

ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เกิดมาฉันยังไม่เคยเจอที่ไหนมันร้อนเท่านี้มาก่อน แต่ดูเหมือนว่าคุณพี่จะชอบที่นี่มากทำท่าเหมือนอยากจะมาตั้งถิ่นฐานที่นี่

--- และถึงฉันจะไม่ค่อยชอบเพราะอากาศมันร้อน ถ้าหากว่าคุณพี่ชอบฉันก็คงต้องชอบไปด้วย เพราะอะไรที่คุณพี่ชอบฉันก็ต้องชอบเหมือนกัน ไม่รู้ว่าคุณพี่จะรู้รึเปล่า

ส่วนบล็อกนี้ จริงๆแล้วฉันก็ไม่อยากจะใช้เท่าไหร่หรอก เพราะยัยเจ้าของบล็อกมันบังอาจมากที่ริจะทำตัวเป็นคู่แข่งความรักของฉัน ยัยนี่มันจะแย่งคุณพี่ไปจากฉันต้องเชือดทิ้งสถานเดียว แต่ว่ายัยเจ้าของบล็อกยังพอคุยกันรู้เรื่องเนื่องจากไม่ได้จะคิดเป็นคู่แข่งกับฉัน ดังนั้นฉันก็เลยเอามาใช้ซะเลย เห็นว่ารักคุณพี่เหมือนกันแต่ไม่หวังแต่งงานด้วยหรอกนะถึงพออภัยได้ ถ้ายัยนั่นคิดแบบนั้นละก็ไม่เหลือแน่...

ตั้งแต่ตื่นมา อากาศก็เริ่มร้อนแล้ว ถึงบ้านไทยซังจะมีต้นไม้เยอะมากพอสมควร แต่มันก็ไม่ค่อยช่วยอะไรได้มากเลย แถมเสื้อผ้าฉันกับคุณพี่ก็มีแต่ใส่สำหรับอยู่ที่บ้านเท่านั้น ไทยซังก็เลยเอาเจ้านี้ให้ฉันใส่ ซึ่งมันเรียกว่าเสื้อคอกระเช้ากับผ้าถุง ใส่ออกมาแล้วก็เป็นแบบนี้

ตอนที่คุณพี่เห็น คุณพี่ก็ชมว่าน่ารักดี แต่...แต่คุณพี่คะ ฉันอยากให้คุณพี่ชมว่าสวยมากกว่านะ ทำไมคุณพี่ถึงไม่เคยมองฉันเป็นผู้หญิงคนหนึ่งในฐานะผู้ชายบ้าง คุณพี่ก็น่าจะรู้นะคะว่าฉันอยากเป็นหนึ่งเดียวกับคุณพี่มากขนาดไหน

จากนั้นตอนเที่ยงๆไทยซังก็ทำอาหารให้ทาน ซึ่งมันก็อร่อยดีแต่เสียอย่างเดียวรสเผ็ดมากแล้วคุณพี่ก็ชอบอีกแล้วพอฉันเห็นคุณพี่ทำสีหน้ามีความสุขเวลากินอาหารที่ไทยซังทำแล้วรู้สึกเจ็บแปลบๆขึ้นมายังไงก็ไม่รู้ ดังนั้นตอนช่วงมื้อเย็นฉันก็เลยไปขอยืมครัวของไทยซังทำอาหารบ้าง

ไปค้นๆตู้เย็นก็เจอเข้ากับมันฝรั่ง หอมหัวใหญ่ ไข่ แล้วก็เนื้อหมูอีกนิดหน่อย แล้วบังเอิญว่ามีแป้งกับเกล็ดขนมปังอยู่ด้วยฉันก็เลยอยากลองทำอาหารที่เคยไปอ่านสูตรเจอมาบ้าง 

และถึงมันจะร้อนแต่เพื่อคุณพี่แล้วฉันทำได้ ฉันอยากจะเห็นสีหน้ามีความสุขแบบนั้นของคุณพี่ที่มีต่ออาหารของฉันบ้าง ซึ่งพอเสร็จออกมาแล้วหน้าตาก็เป็นแบบนี้

แต่พอเอาไปให้คุณพี่ทานปรากฏว่าคุณพี่เมาวอดก้าไปแล้ว พูดอะไรก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่องเป็นโอกาสที่จะกดคุณพี่แต่ก็ยังพอมีสติอยู่ และที่ฉันอยากร้องไห้ที่สุดก็คือ คุณพี่พูดออกมาว่า

แล้วฉันก็ร้องไห้จริงๆ คุณพี่....คุณพี่ทำไมถึงคิดว่าฉันทำแบบนั้นจริงๆล่ะ

คุณพี่คิดว่าฉันเป็นคนชอบทำแบบนั้นเหรอคะ ถึงจะเคยทำบ้างก็เถอะ 

สิ่งที่ฉันใส่ลงไปมันมีแต่หยาดเหงื่อและความรักและความทุ่มเทที่มีให้แค่คุณพี่คนเดียวเท่านั้น

ฉันรู้ว่ามันเจ็บปวดที่ได้ยินแบบนี้

แต่ฉันก็ยังยืนยันว่าจะรักคุณพี่ต่อไป ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

เพราะทั้งตัวและหัวใจของฉัน ฉันมอบให้กับคุณพี่ไปหมดแล้ว และไม่คิดจะมอบให้ใครอีก

ต่อให้ฉันต้องตายก็ยอม....

ฉันออกไปนั่งร้องไห้อยู่ที่ชานบ้านประมาณเกือบๆครึ่งชั่วโมงได้ แล้วคุณพี่ก็เดินออกมาไม่ใช่ด้วยสีหน้าบึ้งตึง แต่เป็นสีหน้าแบบนี้

พร้อมกับพูดด้วยว่า

"พี่ขอโทษนะที่พูดแบบนั้นออกไป พี่ไม่ได้คิดว่าเธอจะทำแบบนั้นจริงๆหรอก ดูสิพี่ทานหมดแล้วนะ เธอทำอาหารอร่อยมากเลยล่ะ"  

ฉันเห็นแบบนั้นก็ดีใจมาก ดีใจที่สุด เพราะมันเป็นใบหน้าของคุณพี่ในแบบที่ฉันอยากจะเห็นมากที่สุด แต่ไม่รู้ว่าคุณพี่จะรู้รึเปล่าว่าฉันดีใจขนาดไหน

แต่ที่ฉันรู้ก็คือ ตอนนี้ฉันอยากจะบอกคุณพี่ว่า

คุณพี่คะเรามาแต่งงานกันเถอะค่ะ ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีนอกจากสิ่งนี้ เพราะฉะนั้นขอย้ำอีกครั้งนะคะ

คุณพี่คะแต่งงานกันเถอะ❤

ตอนนี้ฉันขอตัวก่อนนะคะ เพราะคุณพี่วิ่งไปโน่นแล้ว ฉันต้องรีบตามไปกดคุณพี่ เดี๋ยวยัยเจ้าของบล็อกจะคาบคุณพี่ไปกิน ฉันต้องตามไปดูสถานการณ์ เผื่อเกิดอะไรไม่ดีไม่งามขึ้นกับคุณพี่

และถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณพี่จริงๆละก็...........

ไม่มีใครรอดชีวิตกลับไปแน่   

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++  

จบ จบแล้วววววว~~~~ เหมือนกับแต่งฟิคย่อมๆเลยเนาะ = = แต่ว่ามันเป็นไดอารี่เท่านั้นเองไม่มีบทพูดแล้วก็มีภาพประกอบ

เป็นเบลล่าจังนี่....เหนื่อยค่ะ ยอมรับว่าเหนื่อยจริงๆ แล้วไม่รู้ว่าหลุดคาแร็คเตอร์รึเปล่า

เท่าที่รู้คือคิดว่านาตาเลียจังน่าจะเป็นแบบนี้คือออกแนวจิตนิดๆไซโคหน่อยๆ พูดน้อย มองโลกในแง่ลบ เรื่องเกี่ยวกับคุณพี่นี่ไม่ได้เด็ดขาด แล้วที่ขาดไม่ได้เลยก็คือคำพูดติดปากของเธอที่ว่า "คุณพี่คะแต่งงานกันเถอะ" นี่แหละ  

แต่ที่แน่ๆเลยคือสนุก เพราะได้ขุดความจิตนิดๆของตัวเองขึ้นมาใช้ด้วย บางทีพิมพ์ไปก็ขำตัวเองไป เพราะไม่นึกว่าตัวเองจะบ้าเป็นตุเป็นตะได้ขนาดนี้

จริงๆแล้วมันก็ไม่ค่อยเท่าไหร่หรอก เพราะเคยทำไดปุริมาแล้ว อันนั้นแอบยากกว่านิดหน่อยต้องอัพเป็นผู้ชาย แต่นี่อัพเป็นผู้หญิงเลยไม่ค่อยมีปัญหาอะไร

นี่ถ้าไม่ได้อ่านนิยายแจ่มใสนี่คงบรรยายไม่ได้หรอกว่าความเจ็บปวดของความรักมันเป็นยังไง คือจริงๆเราเองก็รู้นะว่ามันเป็นยังไงแต่ไม่รู้ว่าจะบรรยายยังไงให้ถูก ดังนั้นก็ต้องขอขอบคุณนิยายของ สนพ.แจ่มใสมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ฮ่าๆๆๆ ^0^

สุดท้ายนี้ก็ต้องขอตัวไปก่อนละค่ะ เอาไว้เอ็นทรี่หน้าจะมาอั๊พเป็นฮังการีจังนะคะ แล้วแท็กคนอื่นต่อตอนนั้นเลยด้วย สำหรับวันนี้ก็ต้อง

ดาสวิ ดาเนียค่า~ ^_______^

(ภาษารัสเซียที่กำลังซุ่มเรียนไงล่ะ)

ปล.ได้แรงบันดาลใจฟิคเศร้าคุณอีวานแล้ว ไว้จะแต่งมาให้อ่านนะคะ อ้อบอกไว้ก่อนว่าไม่วาย ไม่เฮเทโร เป็นฟิคดราม่า เหตุที่ไม่วายเพราะอินุ่นมันแต่งวายไม่เป็นเค่อะ = ='a (อ่านเป็นจิ้นเป็นอย่างเดียว) 

ปล.2 ไอ้ภาพโครอกเกะนั่น รูปสำเร็จ ไม่ใช่ของเราหรอก เราถ่ายของรุ่นน้องที่ทำด้วยกันวันนั้นมา เพราะของเรามันเข้าปากไปตั้งแต่วินาทีแรกที่เสร็จแล้วแหละ 5555555

ปล.3 ต่อจาก ปล.2 เราทำที่โรงเรียน เรียนพิเศษตั้งแต่วันเสาร์แล้ว โครอกเกะน่ะ แต่ไม่มีโอกาสได้อั๊พหรือขี้เกียจกันแน่    

ปล.4 วันนี้รูปคุณอีวานแอบเคะเนาะ =.,=

ปล.5 ใครก็ได้เม้นต์เป็นชาวบ้านโซเวียตให้เค้าด้วยนะ